Waarom geweld tegen hulpverleners in de (jeugd)zorg vaak onbestraft blijft

Gepubliceerd op 5 november 2019 12:18

Geweld tegen hulpverleners in de jeugdzorg en andere zorgsectoren blijft vaak onbestraft. Incidenten van bijtende verstandelijk beperkten tot psychiatrisch patiënten die met borden gooien tot ouders van uit huis geplaatste kinderen die hulpverleners met de dood bedreigen komen regelmatig voor. Geweld tegen hulpverleners is een veelzijdig probleem. Vanuit de politiek wordt vaak geuit: 'Dit mág niet', maar het gebeurt wel veel. Afgelopen weekend verspreidden zestien instellingen voor jeugdbescherming een alarmerend pamflet. De hulpverleners zijn de intimidatie door ouders van uit huis- of onder toezicht geplaatste kinderen meer dan zat. Volgens deze hulpverleners blijft veel agressie onbestraft, en dat willen zij niet meer tolereren.

 

Uit de laatste werknemersenquête zorg & welzijn 2019 blijkt dat gemiddeld acht op de tien hulpverleners binnen de jeugdzorg, geestelijke gezondheidszorg en gehandicaptenzorg het afgelopen jaar te maken kreeg met fysieke of verbale agressie. Zorgverleners die aangifte doen van deze incidenten krijgen vaak te horen dat er vanuit justitie onvoldoende capaciteit is om alle zaken te behandelen. Medewerkers voelen zich niet serieus genomen omdat veel aangiftes van tafel worden geveegd; hierdoor zijn nog minder hulpverleners bereid om aangifte te doen. De reden dat veel aangiftes van geweld binnen de zorg geseponeerd worden, is dat de toerekeningsvatbaarheid van de geweldplegers vaak in twijfel wordt getrokken.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat veel zorgverleners denken dat geweld bij hun werk hoort, omdat instellingen niet altijd duidelijke grenzen trekken. Deze cultuur zou zeker kunnen bijdragen aan de meldingsbereidheid van de zorgverleners. Hierdoor wordt de urgentie en omvang van het probleem minder duidelijk. 

De schrijfster van het artikel (Rianne Oosterom, 2019; zie bron) besluit met: 'Zo'n cultuur zorgt natuurlijk niet voor meldingsbereidheid. En dat heeft weer tot gevolg dat de urgentie en daadwerkelijke omvang van het probleem niet duidelijk zijn, wat het aanpakken ervan bemoeilijkt. Niet alleen bij justitie, maar ook bij instellingen en hulpverleners ligt daarom een taak.'

 

Lees hier het volledige artikel (Bron: Trouw, 2019)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.